Straten, wegen en pleinen

Shackletonstraat



Sir Ernest Henry Shackleton (1874-1922)
Ontdekkingsreiziger, vertrok in 1914 naar Antartica

Poolreiziger Sir Ernest Shackleton begon in 1914 met zijn reis. Hij zou met het schip Endurance naar Antarctica varen. Dit schip zou in de Weddellzee achterblijven. Vanaf daar zouden Shackleton en zijn expeditieleden te voet het continent oversteken. Een ander schip, de Aurora, dat vanuit Tasmanië vertrok, zou naar Cape Royds in de Rosszee varen. Zes man zouden het land in trekken om depots op te slaan en voorraden achter te laten voor de transcontinentale groep van Shackleton die van de andere kant kwam.

Maar na twee dagen varen, kwam de Endurance onverwacht tussen grote ijsschotsen terecht. Zes weken lang dobberde het schip tussen de ijsschotsen. Om brandstof te besparen, gaf Shackleton opdracht om de motoren te stoppen. Hierdoor kwam het vast te zitten tussen het ijs. Er zat dus niets anders op dan de winter op de Endurance te blijven. Met voldoende voedsel en genoeg warme kleding aan boord was het wachten tot het voorjaar werd en het ijs zou smelten zodat zij verder konden varen.

Maar toen het ijs in het voorjaar begon te smelten, werd het schip door het ijs verbrijzeld. Inmiddels zaten de mannen al 326 dagen op het schip en hun hoop was aan het vergaan. Twee keer probeerden ze met hun reddingsboten naar een veilige plek te lopen. Maar het ijs bleek onoverwinnelijk. Ze moesten dus op het ijs kamperen en hopen dat de stroming ze dichter bij het land zou brengen. Zij noemden hun nieuwe huis op het ijs Kamp Geduld, want wachten was het enige wat zij konden doen.

De dagen werden maanden, het eten werd gerantsoeneerd: een pond per man per dag. Na vijf lange maanden op de drijvende ijsschots, ontdekten de mannen een nieuwe stroming. Het ijs was aan het opbreken. De mannen lieten drie reddingsboten te water.

De eerste nacht op het water konden ze op een ijsschots kamperen, maar daarna waren zij op de boten aangewezen, zittend in ijswater en rillend in elkaars armen. Dag en nacht werden zij overvallen door wind en sneeuw, daarna hagel en vervolgens regen. Na vier dagen in de open boten waren zij nog geen kilometer verder gekomen. In plaats daarvan waren zij bijna vijftig kilometer verder weggedreven van land dan toen zij vertrokken.

Shackleton hield zich groot en probeerde zijn bemanning een hart onder de riem te steken. Hij realiseerde zich dat hij op moest schieten om het vlakbij gelegen Elephant Island te bereiken om het leven van zijn mannen te redden. Geleid door de kapitein van de Endurance, Frank Worsley, bereikten zij na zeven angstvallige dagen op zee de kust van Elephant Island.

Terwijl zij zich voor het eerst sinds 497 dagen op het land bevonden, gaf dit afgelegen eiland geen hoop op redding, dus besloot Shackleton een wanhoopspoging, een grote gok te wagen. Hij zou met vijf mannen in de grootste reddingsboot, de James Caird, bijna 1200 kilometer over de ruigste zee ter wereld zeilen naar het walvisstation op South Georgia Island, vanwaar zij hulp zouden proberen te zoeken. Na 17 dagen op zee, konden ze eindelijk op South Georgia Island aan land gaan. Maar het dichtstbijzijnde walvisstation was aan de andere kant en de boot was te beschadigd om verder te kunnen varen. Ze moesten het eiland dus te voet oversteken.

Met stukken hout van de boot onder hun schoenen gebonden, gingen Shackleton, kapitein Frank Worsely en tweede officier Tom Crean op pad om South Georgia te doorkruisen. Met twee dagen provisie, twee kompassen, een touw en een bijl van de timmerman die zij konden gebruiken als een ijshouweel, liepen de drie mannen bijna 45 kilometer over ruige bergkammen en toppen. Na een tocht van 36 uur arriveerden zij bij Stromness walvisstation; de eerste tekenen van beschaving die zij in 17 maanden tegenkwamen. Toen Shackleton, Worsley en Crean in Stromness arriveerden, voer meteen een boot uit om de drie anderen aan de andere kant van het eiland op te halen. Vervolgens vertrok Shackleton om de 22 mannen op Elephant Island op te halen, maar het ijs blokkeerde steeds zijn weg. Op 30 augustus 1916 bereikte Shackleton eindelijk Elephant Island. Toen hij dicht bij de kust kwam, telde hij angstvallig de figuren op het strand. Er was niemand overleden.


Heeft u een mooie foto voor deze stratenpagina's?
Mail hem dan (evt. met vermelding van uw naam) naar
foto@verbaarsjes.nl.


shackletonstraat        stratenpagina